Het Palatino-museum

Het Colosseum-museum, gelegen op de tweede verdieping van het amfitheater, biedt een thematisch parcours door de tentoonstellingsruimte. Een goed doordachte bewegwijzering wijst de belangrijkste routes aan om het bezoek zo goed mogelijk tot zijn recht te laten komen.

De archeologische onderzoeken van de afgelopen jaren, in combinatie met de recentste tentoonstellingen en de gepubliceerde werken waarin deze zijn verwerkt, hebben deskundigen meer inzicht gegeven in de lange levensduur van het Colosseum, de herbestemmingen ervan en zelfs de ideologische betekenissen ervan. De tentoonstellingsroute van het museum brengt de meest opmerkelijke vondsten uit het gebouw en de opgravingen samen, geordend op een manier die de belangrijkste aspecten van het monument illustreert door middel van hypertekstuele en hypermediale uitbreidingen.

De eerste afdeling vormt het startpunt van het museum en is gebaseerd op de architectuur van het grote antiftheater, met tentoongestelde onderdelen zoals kapitelen en fragmenten van balustrades, evenals de indrukwekkende reconstructie van de vomitoria. In deze afdeling wordt de kracht van het monument als architectonisch voorbeeld door de eeuwen heen benadrukt. Een handtekening die Hubert Robert op het “levende vlees” van het Colosseum heeft achtergelaten, vormt een duidelijk artistiek voorbeeld van existentiële identificatie met het gebouw. De schilderijen die op de informatieborden zijn afgebeeld, geven een getrouw beeld van de gebruiksvormen van de begane grond, volgens patronen die al in de late middeleeuwen gangbaar waren.

In het tweede deel wordt de werking van het amfitheater en het dagelijks leven daarbinnen geïllustreerd aan de hand van maquettes en voorwerpen die in vitrines worden tentoongesteld. Daarnaast worden graffiti, mozaïeken en reliëfs getoond om het beroep van de gladiator en de onderwerpen van de venationes te beschrijven.

Het derde deel is gewijd aan de toeschouwers, met de loca senatori waarvan de inscripties een indeling van de zitplaatsen op de tribunes weergeven. Een verscheidenheid aan tentoongestelde marmersoorten illustreert de beeldhouwwerkversiering van het monument, inclusief hun oorspronkelijke plaatsing, voor zover bekend.

Het vierde hoofdstuk richt zich op het ideologische hergebruik van het monument, dat in de jaren van het keizerrijk werd omgevormd tot een symbool van het nieuwe rijk. Vervolgens wordt in dit deel de middeleeuwse periode van het Colosseum belicht, met aandacht voor de “kerstianisering” ervan en, als tegenhanger, de evocatie van een “magisch” en demonisch Colosseum.

De tentoonstellingsroute van het Colosseum-museum eindigt bij de afdeling over de “filologische” reconstructie van het maquette van Lucangeli en bij de “lommerrijke bogen” uit de romantische ansichttekeningen en de geschriften van de Grand Tour.